Nöbetçi Eczaneler
Eğitimde ‘Güvenlik’ mi? İnsan Ruhuna Yolculuk mu?
Son günlerde Kahramanmaraş’tan yükselen o kara haberle sarsıldık.
Henüz 14 yaşındaki bir çocuğun faili olduğu o tablo, toplum olarak yüzümüze bir tokat gibi çarptı.
Suçun ne ekonomik sınıfı var, ne de anne-baba titriyle engellenebiliyor.
Cumhuriyet tarihimizin belki de en derin yaralarından birini aldık.
Bir anne olarak İzmir’den yükselen o ses aslında tüm Türkiye’nin ortak çığlığı; “Okullarımız sadece bilgi veren taş binalar olmamalı.”
İzmir’in Eğitim Karnesi ve Görünmeyen Tehlike
İzmir, akademik başarı sıralamalarında (LGS ve YKS) geleneksel olarak ilk 10-15 şehir arasında yer alsa da,
madalyonun öteki yüzü alarm veriyor.
TÜİK ve Emniyet verileri incelendiğinde; İzmir gibi büyükşehirlerde okul çevresindeki
“suça sürüklenen çocuk” sayısında ve madde bağımlılığı riskinde son yıllarda bir artış gözleniyor.
Eğitimdeki başarımızı sadece sınav puanlarıyla ölçtüğümüz sürece,
çocuklarımızın ruhundaki o boşluğu ve şiddet eğilimini ıskalamaya devam edeceğiz.
Disiplin ve Saygınlık, aynı zamanda “Eski Ama Eskimeyen Çözümler”
Okullardaki kaos ortamını bitirmek için asker veya polis koridorlarına değil,
öğretmenin sarsılmaz saygınlığına ihtiyacımız var.
Kalem tutan elin, hiyerarşiyi ve ahlakı da öğrenmesi şart.
Yazıda vurgulanan maddeler aslında birer “restorasyon” çağrısıdır:
Öğretmen Saygınlığı; Bir toplumda öğretmenin otoritesi zayıflarsa, o boşluğu sokak kültürü doldurur.
Kılık kıyafetten disiplin yönetmeliklerine kadar öğretmen,
sınıfta “rol model” ve “karar verici” konumuna geri döndürülmelidir.
Caydırıcılık; Sınıfta kalmanın, disiplin cezalarının ve “tasdikname” müessesesinin sembolik bir korku değil,
gerçek bir denetim mekanizması olarak geri gelmesi elzemdir.
Hatasından dönmeyen öğrencinin, bedel ödeyeceğini bilmesi gerekir.
Veli-Okul İlişkisi; Okul Aile Birlikleri’nin hantal yapısından kurtulup,
velilerin eğitimi sadece bir “müşteri” gibi değil, bir paydaş gibi sahiplendiği,
öğretmenle zorunlu ve nitelikli buluşmaların yapıldığı bir sistem inşa edilmelidir.
Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli, Kağıttan Eyleme Dönüşmeli…
“Milli Maarif Modeli” tam da bu eksikleri gidermek, “erdemli insan” yetiştirmek iddiasıyla ortaya konmuştu.
Ancak sistemler, sınıfa giren öğretmenin enerjisi ve arkasındaki devlet iradesi kadar güçlüdür.
Bilimsel veriyi ahlaki değerle harmanlayamayan bir model, raflarda kalmaya mahkumdur.
Kaynaştırma öğrencileri meselesinden, okul idarelerinin özerkliğine kadar her detay,
çocuklarımızın güvenliği için yeniden masaya yatırılmalıdır.
Sonuç olarak!
Cumhuriyetimizin geleceği, omuzlarında ağır çantalar taşıyan değil,
karakteri çelikleşmiş gençler tarafından inşa edilecek.
Okullarımızı güvenlik kameralarıyla değil(gerekliyse, elbette kamerada olsun), vicdan ve disiplinle donatmak zorundayız.
Çünkü bir okulun en güçlü güvenlik sistemi,
saygı duyulan bir öğretmen ve ne istediğini bilen, ahlaklı bir öğrencidir.
İzmir’den Maraş’a, bu ülkenin tüm annelerine borcumuzdur…
Okulun kapısından giren çocuk, akşam eve sadece “bilgiyle” değil, “insan kalarak” da dönmelidir.
İzmir, Milli Eğitim Bakanlığı’nın son yıllardaki illere göre başarı sıralaması paylaşmama politikası nedeniyle
resmi bir “numara” ile anılmasa da, kitlesel başarıda her zaman ilk gruptadır.
Ancak çocuk suçluluğu ve uyuşturucu ile mücadele raporlarında,
maalesef göç alan ve hızla büyüyen bir metropol olmanın sancılarını yaşamaktadır.
Çocuklarımızın geleceği için duyduğunuz bu hassasiyeti hiç kimse çok görmesin çünkü çocuklarımız bizler için çok kıymetli…
Hayatını Kaybeden çocuklarımıza ve öğretmenlerimize rahmet diliyorum.
Allah mutlaka onları Cennetiyle ödüllendirecektir…
Belgin Acun
Yazar
Ziraat Mühendisi
YORUMLAR